De innerlijke familie van… Michèle Bevoort

Vrouw

De innerlijke familie van… Michèle Bevoort

Pasfoto

2 mei 2013

Arienne Klijn

De innerlijke familie van… Michèle Bevoort

Wanneer herken jij het meisje, jongetje, de man en vrouw in jezelf?

Mijn meisje zie ik terug in mijn gevoeligheid. Als kind was ik al heel gevoelig voor sfeer, en ik kon zelfs lichamelijk ziek worden van negatieve energie. Het was onbewust een schok voor me om steeds weer te voelen dat de wereld zo hard was, hoe liefdevol mijn omgeving ook was. Vanuit die schok ging ik vroeger niet makkelijk diepe verbindingen aan. Ik paste mezelf aan, dat leverde veel mensen om me heen op, maar mezelf ben ik daarin een beetje kwijtgeraakt. Pas de laatste jaren heb ik leren waarderen anders te zijn dan anderen. En grappig genoeg ontmoet ik nu veel meer mensen die net zo gevoelig zijn als ik.

Ik herken het meisje ook in mijn enorme liefde voor schoonheid: mooie beelden, woorden, vormen en kleuren. In mijn rapport van school stond vroeger altijd: Michèle droomt teveel. Mijn fantasiewereld was ook een escape. Maar nu helpt mijn meisje me om schoonheid te creëren en daarvan te genieten, bijvoorbeeld in het maken van mijn boeken en mijn blog.

Mijn kracht als meisje is dat ik nog steeds kwetsbaar durf te zijn. In mijn vriendschappen en contacten voel ik het als er ruis op de lijn zit. Ik maak dat bespreekbaar zodat er weer harmonie komt tussen ons – dat heeft mijn meisje nodig. Overgave aan dat proces is spannend, maar werkt ook ontwapenend in de verbinding.

Tot slot: vroeger zat ik erg in de controle en had ik de toekomst helemaal gepland. Ik zat dus een beetje onder de plak van mijn innerlijke man. Tegenwoordig mag ik van mezelf openlaten wat er gebeurt. Dat helpt me meer in de overgave van het meisje te gaan.

Het jongetje kom ik vooral tegen in de vele verschillende dingen die ik leuk vind. Voorheen dacht ik dat je maar in één ding goed kan zijn. Nu sta ik er zo in: het leven is een grote bloementuin en ik mag van elke bloem ruiken. Of: het leven is een oceaan van mogelijkheden. Daar kun je wel in verdrinken… Daarom is het voor mijn balans heel belangrijk om te doen wat ik ècht wil. Te lang blijven hangen in een baan die mij niet meer voedt maakt mijn jongetje doodmoe en snel gefrustreerd. Dan is het tijd om te checken: durf ik wel te leven vanuit mijn passie? En moet ik keuzes maken zodat het speelse, het avontuurlijke weer terug komt. Mijn favoriete jongetjescitaat is van auteur Wayne Dyer: Don’t die with your music still inside you. ‘Dat gaat mij zeker niet gebeuren!’, roept mijn jongetje.

De vrouw heb ik langzaam leren kennen. Zij gaat voor mij bijvoorbeeld over kunnen wachten tot de tijd rijp is. Lichamelijk ken ik haar door mijn gevoelige lichaam: mijn voedselintoleranties, ik heb moeten leren toetsen bij alles wat ik at: past dit wel bij mij? Nu is de lading eraf. Ik weet het inmiddels, en pak zonder na te denken wat goed is voor mijn lijf. Dat weten is voor mij de vrouw. Voor mijn opleiding schrijf ik een scriptie over de energie van de baarmoeder: op reis naar de vrouw. De baarmoeder is het centrum van LEVEN, en bij veel vrouwen in meer of mindere mate energetisch geblokkeerd door angst, verraad,  miskenning of negatieve ervaringen in het verleden of zelfs in vorige levens. In dit gebied zit veel potentieel voor vrouwelijke kracht. Een spannend en mooi project. Ik ken de vervorming van de vrouw namelijk goed: voor iedereen zorgen behalve voor mezelf. De vrouw gaat voor mij in dit project over alle donkere stukken aankijken in mezelf. De Amerikaanse soundhealer Tiffany Tatum, die veel werkt met vrouwelijke energie, zegt daarover: “De enige weg naar het bewonen van het bodemgebied in jezelf is door het pijnlichaam.” Je pijn, verdriet en woede aankijken en de oerkracht voelen. Ik zie anderen als een spiegel, dus als er iets niet goed voelt, moet ik naar mezelf kijken. Dat is niet altijd makkelijk, maar levert veel op.

Mijn opleiding tot therapeut is een heel bewustwordingsproces voor mijn innerlijke vrouw. Die opleiding heet School of Life, en heeft me helpen herinneren waar het leven echt over gaat. Inmiddels kan ik goed zowel bij mezelf als anderen voelen: waar zit de weerstand? En het bewustwordings- en helingsproces beschrijven. Hoe dieper ik in mezelf ga als therapeut, hoe meer ik kan dragen van de ander en hoe dieper de cliënt ook kan gaan. Ook die draagkracht is de vrouw.

De man in mij wil altijd dat alles in één keer goed gaat. Hij heeft een enorme daadkracht om alle ideeën van het jongetje op aarde te zetten. Zo heb ik samen met een collega binnen een paar maanden drie bewuste reisgidsen geschreven. Eerst een jaar research doen, en dan twee maanden dag en nacht knallen: dat is mijn innerlijke man. Ik kies voor die druk en die achtbaan. In de adrenaline, met focus het eruit rammen. Ik hou van de verantwoordelijke kant van de man, die met kracht doelen bereikt. Die man helpt me mijn licht te laten schijnen.

Ik ken de kritische kant van de man, en was vroeger onbewust wel bang voor de afwijzing door zo’n man, waardoor ik veel ‘zachte’ mannen om me heen had. Maar hoe meer vrouw ik ontwikkel, hoe minder spannend ik sterke mannelijke energie vind. Met als gevolg dat ik in mijn leven meer mannelijke mannen toelaat.

Welk innerlijk familielid zet jij tegenwoordig bewust af en toe even in het zonnetje? 

Mijn aandacht ligt nu vooral bij de vrouw. Ik wil haar eigenschappen ten volle benutten, voor mezelf, maar ook als therapeute in opleiding. Ik weet dat de vrouw onder andere staat voor helemaal hier op aarde zijn. Vol in het leven staan vanuit rust, niets hoeven.

Ik heb mezelf altijd ervaren als oude wijze en jonge speelse energie tegelijk. Ik voelde altijd strijd tussen die twee, net alsof dat niet samen kon gaan. Het is een heel proces geweest om het naast elkaar te laten bestaan. Ik merk dat hoe veiliger ik mezelf nu voel, hoe meer andere mensen zich bij mij ook veilig kunnen voelen. Ook jonge mensen, ik denk dat die ergens aanvoelen dat ik als nieuwetijdskind ook het aardingsproces ben doorgegaan.

De man in mezelf is in mijn leerproces nu ook heel belangrijk. Hij dient de vrouw, omdat hij bereid is te vechten voor alles wat voor de vrouw in mij van wezenlijk belang is. De vrouw weet dat er in het donker van je psyche, daar waar je angsten en onverwerkte pijn leven, veel te halen is aan inzichten en kracht. De man in mij beschermt me wanneer ik het donker inkijk met de ogen van de vrouw.

Je besteedt veel aandacht aan je persoonlijke groei en bewustwording, ook via je opleiding en je bent ook schrijfster. Waar schrijf je over?

Mijn eerste boek, ‘I love me’, gaat over compassie, zachtheid, weer kwetsbaar durven zijn. In schildentaal gaat het over het loslaten van de schaduwkanten van de man zodat je terug kunt naar de koestering van het meisje in jezelf. Mijn tweede boek, dat eind april uitkomt, heet ‘Voel je sparkle’. Dit boek gaat over weer durven spelen, alle blokkades laten vallen, door de donkerte in jezelf heen gaan en weer in je lichtkracht zijn. Het gaat dus over het hervinden van de kracht en energie van je jongetje.

Voor mijn opleiding ben ik zoals gezegd bezig een scriptie te maken over de energie van de baarmoeder: hoe kan ik het vrouwelijke in mezelf in ere herstellen. Tja, dat is natuurlijk de vrouw. En wie weet wat daarna komt, als ik dit rijtje zo bekijk misschien iets over de man haha!

Je hebt veel geleerd, welke tip wil je anderen graag meegeven?

Niet bang zijn voor alles wat je ervaart als zogenaamd negatief. Onprettige emoties bijvoorbeeld, kunnen zo doorstromen als je dat laat gebeuren en dan is je verdriet of boosheid relatief snel weer weg. Wegduwen geeft lichamelijke en energetische blokkades waar we lang last van kunnen hebben zonder dat we nog weten waarvan het komt. Durf bij de leegte te blijven die je dan kan overvallen. Daar valt juist zoveel te halen!

Het nieuwe boek van Michèle Bevoort heet ‘Voel je Sparkle, 15 manieren om lichter te leven’ en ligt vanaf nu in de winkel! Bekijk ook het mooie filmpje van Michèle op bol.com.