Poepdag

Hond

Poepdag

Pasfoto

2 maart 2016

Arienne Klijn

Poepdag

Soms heb je zo’n dag dat de moed je in de schoenen zakt.

Ik zie een vrouw die haar hond uitlaat op het grasveld tegenover haar huis. De hond poept, de vrouw rookt. De vrouw laat de poep liggen en gooit haar peuk er achteraan. Ik zie van achter haar ranke figuur en blonde krullenbos en ik denk: ze is nog jong en weet niet beter. Dan draait ze zich om en ik schrik: aan haar gezicht zie ik dat ze de pensioengerechtigde leeftijd ruim gepasseerd is. Op dat grasveld zullen later vandaag kinderen spelen en uitglijden in de poep van haar hond. Zou ze het hebben opgeraapt als het haar kleinkinderen waren die zouden uitglijden?

Ik kom op mijn werk en hoor Bart – een jong managementtalent – vol walging vertellen over hogere managers die hun straatje schoonvegen terwijl het bedrijf naar de filistijnen gaat. Alle medewerkers weten hoe slecht het gaat, maar o wee als iemand dat hardop zegt. Hij vraagt zich af of hij nog voor een organisatie wil werken waar dit structureel gebeurt. Aan de andere kant, als hij blijft kan hij misschien helpen dit soort fenomenen te veranderen?

Mijn gevoel van de vroege ochtend en Barts gevoel komen uit dezelfde bron. Onze teleurstelling is een uiting van het meisje in ons. Het innerlijke meisje is het symbool voor ieders gevoelige snaar. De kant van jou en mij die graag wil dat alles goed is. Het innerlijke meisje staat ook symbool voor onze behoefte aan waardering en geborgenheid. Voor het deel van jou dat bang is dat ze die waardering niet krijgt als iemand ziet wat je verkeerd hebt gedaan en waar je gefaald hebt. De managers in wie Bart zo teleurgesteld is hebben ook zo’n innerlijk meisje. Natuurlijk falen ook zij, het zijn maar mensen. Maar dat falen is kennelijk niet toegestaan in de organisatie waar zij werken. Dus doen ze net alsof alles goed gaat.

Na ons gesprek ziet Bart dat glashelder. Dat inzicht brengt opluchting. Want het innerlijke meisje is niet de enige kant van onze persoonlijkheid. Je hebt ook nog een jongetje, vrouw en man in jezelf. Ieder familielid staat symbool voor een verzameling eigenschappen; stijlen en rollen. Door vanuit een ander innerlijk familielid naar een situatie te kijken ontstaat een nieuwe kijk met nieuwe kansen. Met andere woorden: verandering van perspectief biedt perspectief.

Bart en ik bespreken wat het effect is van het negeren van het innerlijke meisje: het negeren van je gevoelens en ontkennen van je verlangen naar eerlijkheid, verbinding en harmonie. Mensen gaan liegen, worden hard en onverschillig, worden ongelukkig en verliezen de hoop. Waardoor ze door blijven gaan met mooi weer spelen in plaats van de problemen op te lossen.

Als managers hun eigen innerlijke meisje negeren zijn ze ook niet in staat om met de innerlijke meisjes van hun medewerkers om te gaan. De emoties van medewerkers worden genegeerd, gerationaliseerd of gebagatelliseerd. En medewerkers voelen dat haarfijn aan. Ook hun innerlijke meisje verliest dan het vertrouwen en de hoop dat deze managers weten waar ze mee bezig zijn. Op die manier ontstaat door de ontkenning van de innerlijke meisjes een organisatie vol machteloosheid en frustratie. Omdat niemand de pijn van het verlies van de schone schijn op zich durft te nemen, wordt verandering onmogelijk.

Maar tegen de tijd dat Bart directeur is zal hij net wat meer lef hebben om toe te geven dat hij ook fouten maakt. Kan hij zijn verlies nemen en weer verder gaan. En omdat Bart goed voor zijn eigen innerlijke meisje zorgt, zal hij in staat zijn om de innerlijke meisjes in zijn medewerkers te waarderen en de aandacht te geven die zij nodig hebben. Directeur Bart zorgt op die manier voor ontspannen medewerkers die open staan voor verandering. Mensen als Bart geven mijn innerlijke meisje weer hoop en vertrouwen.

Toch nog een mooie dag geworden.