Van self bashing naar zelfwaardering

Medicijnen flesje

Van self bashing naar zelfwaardering

7 december 2016

Rica

Van self bashing naar zelfwaardering

Mijn innerlijke man timmert er heel wat op los (in zijn gedachten). Op anderen die niet handelen volgens zijn overtuigingen, want de overtuigingen van mijn innerlijke man zijn immers ‘de waarheid’. Ook voor de overige leden van mijn innerlijke familie is hij niet voor de poes: We doen het niet goed, of in ieder geval: het kan beter. We doen vooral ook niet genoeg. Dat kan – nee, dat moet – meer, véél meer. ‘Moeten’ is dan ook zijn meest gebezigde woord.

Moeten is zo’n ‘gewone’ staat ‘van zijn’ geworden dat het voor mijn innerlijke familie ‘normaal’ is. We zijn eraan gewend dat we ‘meer moeten’, we weten niet beter, we zitten tegen het apathische aan. Dat woord ‘apathisch’ stamt volgens mijn innerlijke jongetje af van aap-achtig en vervolgens maakt hij er schaapachtig van want self bashing, dat vindt hij maar nix. Als het aan mijn innerlijke jongetje ligt, trekt mijn innerlijke man de broek uit en springt hij er zelf in, zodat we naar zijn pijpen dansen; hij weet wel leukere dingen dan ‘moeten’.

Gelukkig heb ik ergens ook nog een innerlijke vrouw, een beetje afwezig voor zich uit starend misschien, maar alla. Daarom hebben Arienne en ik haar ook Wilma gedoopt (van Fred Flintstones: ‘Wilmaaaaaa, waar ben je!?’). Met een wijntje in haar hand is ze  druk met verwerken wat er de laatste tijd allemaal op ons is afgekomen. Maar als ze een goed voorbeeld ziet, volgt ze dat ook. Dat goede voorbeeld kwam vandaag in de persoonlijke vorm van een kennisje. Tijdens de koffie opende zij de ogen van mijn innerlijke vrouw. Waar mijn innerlijke man met zijn (eeuwige) lijst zwaait met dingen die nog gedaan moeten worden en wat er allemaal nog niet af is, vertelt mijn kennisje dat ze best tevreden is met wat ze vandaag al gedaan heeft. In het lijstje van haar activiteiten van vandaag staat echter niets bijzonders (in de nimmer tevreden ogen van mijn innerlijke man dan). Ineens valt dat Wilma ook op en daarmee vallen haar oogkleppen met een plof op de grond.

Dus als het kennisje door de voordeur verdwijnt en mijn innerlijke generaal eh…man iedereen op appel roept, grijpt Wilma in. In plaats van de nadruk te leggen op wat er allemaal nog moet, wijst ze haar innerlijke “hubbie” er daarom op wat het hele innerlijke gezin vandaag en gisteren allemaal al gedaan heeft en daarvoor complimenteert ze hen en waardeert ze de inbreng van alle familieleden, groot en klein. Jáááá, daar is iedereen even stil van. Manlief kijkt enigszins beteuterd naar zijn lijst en streept nog wat af. Zoonlief groeit een centimeter per compliment en dochterlief ontspant per genoemd punt. En zo leidt Wilma ons van self bashing (op weg) naar zelfwaardering. Wilma zakt tevreden achterover in haar schommelstoel. Ha, zij heeft wel een wijntje verdiend…