Waarom de vrouw de baas moet zijn

Routebewijzeringsbord

Waarom de vrouw de baas moet zijn

Pasfoto

16 februari 2013

Arienne Klijn

Waarom de vrouw de baas moet zijn

Ken je dat? je hebt kinderen, werk, je huishouden, administratie, vrienden en familie, hobby’s en je wil ook nog wat sporten om de rest allemaal vol te houden, zeker als je geen twintig meer bent. Dus plan je je leven zo haalbaar mogelijk in je agenda. Je regelt oppas, stelt prioriteiten en laveert zo door je interessante en soms tikje vermoeiende bestaan. Met zo min mogelijk stress natuurlijk, want een beetje bewust in balans leven hoort er ook bij. Ja ja…

Voor de meeste mensen is het al heel wat om alle ballen in de lucht te houden. Af en toe een moment stil te staan bij wat je eigenlijk aan het doen bent en waarom ook alweer, is goed te doen en ook best fijn. Vaak word je vanzelf rustig als je de tijd hebt genomen om met je aandacht naar binnen te gaan, je lichaam en denken tot rust te brengen en even niets te hoeven. Zo zorg je goed voor jezelf, en kun je vrij gemakkelijk bedenken wat wijs is om te doen en laten.

Maar wat als het even tegenzit, en het leven je overvalt met een combinatie van zieke kinderen en verplichtingen op het werk? Er is tijd nodig om dat op te vangen en die had je nu net niet ingepland. Dus moet je schuiven… Je ziet dan in je agenda direct welke dingen er niet meer inpassen: de dingen die niet hoeven. Tenminste, niet voor anderen, maar eigenlijk wel voor jou. De momenten van ontspannen in bad liggen, op gaan stap met vriendinnen, of die leuke cursus waar je eindelijk tijd voor had gemaakt. Wat kies je dan? En vooral: hoe ga je om met de gevolgen van je keuze?

Ondernemende ouders van jonge kinderen -zoals ikzelf- komen regelmatig in zo’n situatie terecht. Niet altijd makkelijk om het juiste te kiezen (en ook nog samen met je partner of co-ouder één lijn te trekken). En soms is het ook niet makkelijk om te accepteren welke keuzes anderen maken.  Het is in onze cultuur behoorlijk taboe om mensen aan te spreken op hoe ze (niet) voor zichzelf of anderen zorgen. Mijn vrienden, collega’s en ik gebruiken de taal van de innerlijke familie om onze eigen keuzes en die van elkaar te begrijpen, en elkaar te helpen steeds opnieuw de beste keuze te maken. Hoe gaat dat in zijn werk?

Stel, je komt in een situatie waarin je moet kiezen tussen een ander en jezelf. Als je kiest om je eigen wensen opzij te zetten betekent dit in de taal van je innerlijke familie dat je het meisje en jongetje in jezelf teleurstelt. Je jongetje had graag een pleziertje gehad en je meisje heeft een wens niet voor niets; zij is toe aan wat ontspanning en verbinding.

Als je deze keuze vaker maakt zal het jongetje in jou afhaken en daarmee verlies jij energie. Je merkt aan jezelf dat je chagrijnig wordt en minder snel lacht. Als dit te lang doorgaat, als jij het jongetje in jezelf verwaarloost, loop je het risico op somberheid en aanverwante klachten. En het meisje in jou trekt zich terug: je wordt van binnen stil en treurig.

Herken je dit? Dan sta je voor de uitdaging om te leren nee te zeggen tegen anderen, en ja tegen jezelf. Neem een baaldag op je werk, breng de kinderen een dagje naar opa en oma, stuur je partner naar zijn vrienden of vraag juist dat hij een dagje vrij neemt om bij jou te zijn. Tijd om voor jezelf te kiezen en te (laten) zorgen! Je kunt nu eenmaal weinig geven als je zelf leeg begint te raken.  Hoe leer je dit? Je kunt beginnen door dan weer ja, dan weer nee te zeggen tegen anderen en zo te oefenen. Wat je hierbij zal tegenkomen is schuldgevoelens en twijfel. Het meisje in jou vraagt: Mag dit wel, zo voor mezelf kiezen en vragen? Als er een strenge stem in jou antwoordt: Je moet beschikbaar zijn/je moet verantwoordelijkheid dragen/je moet afspraken nakomen….. weet dan: dit is je innerlijke man. Hij staat voor je gedachten en je overtuigingen, en die zijn altijd aangeleerd. De man in jou herhaalt dus alleen wat hij geleerd heeft: jouw normen vanuit je opvoeding en je huidige omgeving. Stel je meisje gerust: ook al speelt de man de baas, daar hoef je niet per se naar te luisteren!

Wie kan als tegenwicht dienen voor de man? Het is de vrouw in jou die vanuit jouw waarden en praktijkervaring weet wat wijs is. Zij ziet wat haalbaar is door de reality check te doen, door vragen te stellen als: ‘Is het in dit geval echt nodig dat je beschikbaar bent voor die ander? Is er iemand anders die iets van je kan overnemen? Kun je iets uitstellen naar een ander moment? Hoe lang kan je het nog volhouden om je eigen wil en wensen, de kinderen in jou, te laten wachten?’

Als je het moeilijk vindt om de strenge toon en normen van je innerlijke man met bijbehorende schuld en twijfel los te laten, weet je dat je innerlijke vrouw nog wel wat versterking kan gebruiken. Daar kun je advies over vragen, bijvoorbeeld aan mensen in je omgeving die in jouw ogen vaak goede keuzes maken.

Sommige mensen reageren rebels op strenge stemmen, en worden opstandig van schuldgevoelens en twijfel. Herken je dat van jezelf, je partner of anderen? Je gaat dan juist voor jezelf kiezen, en slaat daarmee soms een beetje door. Dan ga je lekker op stap terwijl je dierbaren je eigenlijk echt nodig hebben en praat je die keuze goed met de creatieve smoesjes van het jongetje in jezelf: ‘Ik ben maar eventjes weg, hij kan het ook prima zonder mij.’ Of: ‘Het is juist goed dat ik nu voor mezelf kies want dat doe ik al veel te weinig’. Of gewoon: ‘Ik vind dat ik nu wel eens recht heb op iets voor mezelf!’.

Het kan zelfs gebeuren dat je vanuit jouw innerlijk kind letterlijk tegen je kind in de buitenwereld zegt: eerst ik! Dat ziet er natuurlijk niet uit: een volwassene die zich als een kind gedraagt. Sommige kinderen proberen daar nog volwassen op te reageren ook, en gaan hun wensen opzij zetten om goed voor hun ouders te zorgen. Omgekeerde wereld.

Het is makkelijk om als buitenstaander iets te vinden van wat anderen kiezen of laten gebeuren. Maar als je erin zit zijn niet alle situaties zo helder en overzichtelijk. Soms roepen al je innerlijke familieleden even hard en wel verschillende dingen. Hoe weet je dan welke stem in jezelf je moet geloven? En wanneer? Want alles is natuurlijk wel eens waar: het is goed om voor jezelf te kiezen, maar ook om je verantwoordelijkheden te dragen.

Om het onderscheid te leren maken tussen je innerlijke wijsheid en eigenwijsheid geef ik je hierbij een eenvoudige oefening. Eenvoudig, maar niet makkelijk, zeker als je moe of gespannen bent! Doe in dat geval de oefening samen met iemand.

De oefening is: Voel eens hoeveel emotie en lading je voelt bij het denken aan je keuze. Wat voor lading is dit en bij wie in jou hoort deze? Check:

  • Voel je je opstandig, rebels, gefrustreerd? Ben je nu al met je aandacht bij die leuke keuze voor jezelf, en wil je helemaal niet meer nadenken over de gevolgen hiervan voor een ander? Dat is het jongetje in jou.
  • Voel je je tekort gedaan, miskend? Voelt het verdrietig en niet eerlijk dat jij mogelijk iets leuks of zelfs heel belangrijks moet missen? Wil je heel graag aandacht voor jouw wensen en behoeften? Of voel je juist dat je alles voor een ander opzij wilt zetten? Wil je al je tijd en energie geven aan iemand van wie je houdt, of die je zielig vindt? Dit zijn allebei typisch reacties van het meisje in jezelf.
  • Word je boos of geïrriteerd, merk je de neiging op bij jezelf om snel een knoop te willen doorhakken om van dat moeilijke gedoe af te zijn? Ben je er klaar mee en wil je nu kiezen? Heb je de neiging om met allerlei redenen en argumenten te schermen om jezelf te verdedigen? Dat is je innerlijke man.

Misschien herken je ze alle drie wel. Prima! Zet ze in gedachten bij elkaar op een afstandje van jezelf. Nu mis je er nog maar één: je innerlijke vrouw. De oefening is eenvoudig omdat zij de enige is naar wie je hoeft te luisteren. Haal haar erbij en hoor hoe zij spreekt: ‘Dit wordt geen makkelijke keuze’. Of: ‘Laten we even rustig kijken waarom iedereen dit wil, zowel van binnen als in de buitenwereld. En we kijken hoe iedereen er aan toe is: wie heeft nu het hardste iets nodig?’

De vrouw in jou neemt de tijd om belangen af te wegen, forceert niks, en begrijpt als geen ander dat het niet altijd lukt om iedereen tevreden te stellen. Als je de keuze van dat moment als het ware opeet en door je lijf heen laat zakken, verteer je al je gevoelens en wensen, en word je rustig van binnen. Je buik ontspant, je kan weer dieper ademhalen. Vanuit die rust ontstaat meestal een nieuwe helderheid. En kun je veel gemakkelijker loslaten dan wanneer je een keuze forceert.

Het is ook de vrouw in jou die het geen probleem vindt om advies en hulp te vragen. En om het verlies te nemen als je bijvoorbeeld iets leuks moet missen om thuis te blijven bij je zieke geliefde of kind. De vrouw in jou staat ook voor je vermogen om een offer te brengen. Uiteindelijk is het met haar wijsheid dat je terugkijkt en ziet hoe je het zo ver hebt laten komen. Hoe komt het dat je zo weinig speelruimte had gecreëerd dat je in de knel kwam door wat tegenslag? Je kunt niet alles voorspellen en voorkomen, maar je kunt wel ruimte creëren in je leven voor het onverwachte. Of niet natuurlijk. Mijn ouders hebben me hierin veel geleerd. De één leerde me doorzetten en te kiezen voor wat er moest gebeuren. Zo ontwikkelde ik kracht, discipline en verantwoordelijkheid. De ander leerde me dat een baaldag af en toe weer nieuwe energie geeft, ook als je het nog wel net zou redden om naar je werk te gaan. Zo leerde ik relativeren en genieten zonder schuldgevoel. Nu ik volwassen ben leven hun stemmen als innerlijke stemmen in mij voort: zij zijn rolmodellen geweest voor mijn innerlijke man en vrouw. Om moeilijke keuzes te kunnen maken heb ik mezelf geleerd per situatie te kijken wat wijs is. En zoveel mogelijk te voorkomen dat ik forceer of geforceerd word. Om dat laatste te checken luister ik altijd naar mijn fysieke lichaam: geeft een bepaalde optie me kramp? Krijg ik het er benauwd van? Voel ik me opgejaagd en ga ik onrustig bewegen? Of hangen mijn schouders en stort ik een beetje in uit moedeloosheid? Is dat nog te verdragen als het even moet, en voor hoe lang?

Lichaamstaal is de taal van de vrouw en deze liegt nooit. In tegenstelling tot je gedachten of je gevoelens, die nu eenmaal altijd gekleurd zijn door hoe jij wilt dat de werkelijkheid is of vindt dat die moet zijn. Je lichaam geeft gewoon de werkelijkheid zoals die is weer, en als je daar niet naar luistert val je vanzelf een keer om. En dat is dus de reden waarom de vrouw de baas moet zijn in je innerlijke familie.